Öyle bir bakışı vardı ki…

Onu gördüm. Saçları dağınık, kıyafeti ütüsüz ve sanki kahvaltı yapyı bırak her sabah kesinlikle içmeden kendine gelemediği kahvesini içmemiş gibiydi. Ama daha da fazlasını gördüm onda, onunla tamamen tevafuken karşılaştık ama sanki ikimizde birbirimizin özlemini gidermek için oralardaydık. Her zaman gittiğimiz ağaçlarla çiçeklerle kaplı sahil kenarında. Ben sahilde oturup boğazı izlerken oradan bir çiçekçi ablam gül ister misin?diyerek bana yöneldi. İşte tam o vakit çiçekçiye bakmak ve nazikçe istemediğimi ifade etmek için sağ tarafıma döndüğümde onunda uzaktaki bir bankta oturduğunu fark ettim. Anladım ki o da çiçekçinin sesine bakışlarını bu tarafa yöneltmişti. Göz göze geldik… Şaşkındım o da şaşırmıştır kesinlikle çünkü birbirimizi görmeyeli koskoca üç yıl olmuştu. Çiçekçi çoktan oradan uzaklaşmıştı ama ben hala onun gözlerine uzaktan uzağa bakakalmıştım ya o? O ise zaten dünyadan soyutlanmış ve içinden avaz avaz pişmanım diye bağırarak bakmaya devam ediyordu. Oradan geçen ambulans siren sesi ile kendime geldim. Elimdeki günlüğümü kapatıp çantama yerleştirdim ve yavaşça ayağa kalktım. O da ayağa kalkmıştı içim kıpır kıpır oldu ama geçmiş ve acılarım pranga gibi zihnime bağlıydılar. İçimdeki kırpırtıyı hemencecik acıya çevirdiler. Son defa ona baktım ve bana doğru adım atmaya hazırdı ayakları bu tarafa doğru hazır bekliyordu. Son bakışımda onun bakışlarıyla sanki bana “Dünyanın nasıl olduğunu öğrendim.” demek istediği seziliyordu. O anlardan tek hatırladığım bunlar sonrasında kendimi hastanede etrafıma doktorlar toplanmış benim hakkımda konuşurlarken buldum. Etrafıma bakındım neden burada olduğumu nasıl geldiğimi hatırlamaya çalıştım. Dışarıda iki kişi vardı. İkiside ağlayarak bana bakıyordu. Birisi bana deliler gibi aşık olan ve benim için her şeyi yapan, benim mutluluğumla mutlu olan ve benim onu çok sevdiğim sadece çok sevdiğim Eşim, diğeri bana çok çok aşık olan ama aşkı ile hayalleri arasında kalan cesaret edemediği için hayallerini seçen ve benim ona aşık olduğum adam. Olanları hatırlayıp geçmişe hızlıca gidip geldikten sonra İçimden keşke hiç uyanmasaydım diyerek tekrardan gözlerimi kapattım…

Reklamlar

Gönül Köprüsü tarafından yayımlandı

umut varım

Yorum bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: